Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Blog | Je houdt het niet voor mogelijk

Door Annette Otto-Nales op donderdag 16 september 2021

Job is naar de GP in Zandvoort geweest. Ik kan er met mijn hoofd gewoon niet bij. Hij ging die dag om half negen weg in de ochtend en was pas om half negen in de avond terug. Samen met zijn vader en oom heel de dag op stap. Zo bijzonder.

Ik ben thuis en ontvang een bericht van mijn man. Ik zie en hoor de Formule 1 auto's. Ik kijk en ineens lopen de tranen over m'n wangen. Want Job is bij de GP van Zandvoort. Wie had dat verwacht?

Op het moment dat ik het filmpje kijk realiseer ik mij meer dan ooit dat God het onmogelijke mogelijk kan maken. Een tekst die eigenlijk in elke situatie hoop kan geven, maar ik toch niet altijd zo heb ervaren. Hij valt vaak onder het lijstje dooddoeners, net als de tekst dat je nooit alleen bent wanneer je je alleen voelt. Niets aan gelogen, maar het komt op zo’n moment niet echt binnen.

In de wereld van de diagnostiek leer je ergens mee omgaan en niet dat wonderen bestaan. Iets is aangeboren, je moet ermee om leren gaan en het zal er altijd zijn. Dat is het perspectief wat je vaak krijgt voorgeschoteld. Maar dan die tekst daartegenover: God maakt het onmogelijke mogelijk.

Terwijl de tranen over mijn wangen gaan loopt mijn hoofd over van herinneringen. Alles was structuur en Jobs rigide denkwijze was dominant aanwezig. Elk moment was ik bezig om alles maar zo goed mogelijk te laten verlopen zodat hij geen grote escalatie zou krijgen. Overal was een structuur voor, het huis hing vol met pictogrammen. Ik zag hem elke dag strijden tegen zichzelf. Het ene moment brak mijn hart, het andere moment brak een vaas en dan weer brak mijn geduld. Gevolgd door schuld, had ik maar beter gereageerd. Wat nou, God maakt het onmogelijke mogelijk.

Job is naar de GP in Zandvoort geweest. Twee uur heen, twee uur terug. Job kon niet tegen wachttijd. Muziek hard, brullende motoren en gezang. Job kon niet tegen harde geluiden. Hordes mensen. Job kon niet tegen drukte. Geen planning, geen structuur, geen medicatie meer, maar Job geniet met volle teugen.

Ik kan er niet omheen, God maakt het onmogelijke mogelijk.

Overige blogs