Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Blog | Woorden hebben kracht

Door Annette Otto-Nales op dinsdag 18 januari 2022

Na lange tijd gaat Job weer eens naar het voetbalveldje. Een hele stap voor hem. Uit zijn veiligheid naar het onbekende. Van gericht spelen met één kindje naar een groep. Als moeder voelt dat best spannend. Ik gun hem die vrijheid, maar weet ook hoe het kan gaan als het niet goed gaat.

Hij geniet! Elke dag komt hij laat thuis met een rood aangelopen hoofd van de fysieke inspanning. Heerlijk dat het goed gaat. Wat een zegen.

Op een dag gaat Stefan richting het veldje om te kijken bij Job. Als hij richting het veldje loopt ziet hij dat vier jongens bij Job staan. Ze pesten hem. Als ze Jobs fiets omgooien pakt Job hem snel op en gaat er vandoor. Ook de jongens gaan er snel vandoor als ze Stefan aan zien komen. Stefan belt mij om te vertellen wat er is gebeurd. Ik kook van binnen, maar daar is nu even geen tijd voor.

Thuis gekomen gaat Job direct naar zijn kamer en ploft neer op zijn zitzak. “Mag ik binnen komen?”, vraag ik aan hem. Ik vraag hem niet wat er is gebeurd; zo werkt dat niet bij Job. Dan zou hij zich alleen maar afsluiten en blijft alles opgekropt in hem zitten. Veel beter is het om in zijn gevoel te komen. Daarom begin ik te vertellen. Ik deel over wat zoiets zou doen met mij, hoe ik mij zou voelen en hoe verdrietig ik zou zijn. Dan komt alles eruit. Hij huilt en hij tiert. Hij scheldt met woorden die niet voor herhaling vatbaar zijn. Laat maar komen denk ik, hier spreek ik hem niet op aan. Dit is niet een moment om mij daar druk om te maken.

Als hij iets rustiger is vertel ik hem hoe goed hij het heeft gedaan. Wat kun je doen tegen vier jongens? Ik bevestig hem dat hij slim is en ik trots op hem ben. Soms is niets doen de beste optie. Dat het niet fijn is en pijn doet maar dat hij ervoor heeft gekozen erboven te staan. Vier jongens tegen één is niet krachtig. Maar om hierboven te staan maakt je bijzonder sterk. Ik zie hem denken over mijn woorden. Hebben mijn  woorden hem geholpen? Ik heb geen idee. Ik hoop het. Want wat een indruk kan dit op een jongen van 11 maken. Ik bid dat dit hem niet zal beperken in zijn vrijheid.

Als volwassenen hebben wij altijd een keuze. Niet altijd wat ons overkomt, maar wel hoe we erop reageren. Als we God toelaten in onze pijn dan zal Hij ons helpen. Hij is immers een liefdevolle Vader. Soms kunnen we niet gelijk ontvangen wat Hij zegt en heeft het zijn tijd nodig om zijn waarheid in een situatie toe te laten. Wat is het toch een rijkdom dat wij de zekerheid hebben dat de wereld nooit het laatste woord heeft. Er is geen situatie die God niet ten goede kan keren voor hen die Hem liefhebben (Romeinen 8:28).

Twee dagen later fietsen Job en ik samen ergens heen. We hebben het over het voetbalveldje. Op de bewuste dag waren er meer kinderen die mee voetbalden. “Waarom hielpen die je niet?”, vraag ik.
Job denkt na en zegt: “Die waren jonger mama; die waren dus even slim als ik om niets te doen.”

Woorden hebben kracht!

Overige blogs