Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Blog | Op de fiets

Door Annette Otto-Nales op vrijdag 18 maart 2022

Job is voor het eerst op de fiets naar de atletiek. Vier kilometer heen en vier kilometer terug met daartussen een training van anderhalf uur.

Samen met hem neem ik eerst de weg door. Hij vertelt mij zijn plan; het klinkt goed. Hij weet de weg. “Waar moet je goed uitkijken?” vraag ik hem. Weer vertelt hij over de rotondes en de wegen van rechts. “Waar laat je je fietssleutel als je er bent? Waar leg je je jas neer?” Ik lijk wel zo'n overbezorgde moeder. Grote kans dat ik dat ook ben.

Job gaat heus wel vaker fietsen, maar nooit zo ver. Naar school gaat hij namelijk met de taxi op en neer. Vriendjes wonen in de wijk of te ver weg om überhaupt naartoe te fietsen. Rekening houden met de mensen op de weg is ook wel een dingetje voor hem. Laat staan alle verkeersregels. Hoe meer ik er over nadenk, hoe knapper ik het vind dat hij alleen gaat fietsen. Hij is er klaar voor.

Job is elf en klaar om weer een groter stuk van de wereld zelfstandig te ontdekken. Het doet me even denken aan de discipelen. Zij wandelden met Jezus drie jaar door de wereld. Ze kwamen op vele plekken, zagen wonderen en tekenen en werden klaar gemaakt om zelfstandig de wereld in te gaan. Wat deden ze toen het zover was? Ze gingen rechtstreeks terug naar hun oude leven. Misschien wel herkenbaar?

Veel mensen zijn op weg met Jezus. Hij neemt ze bij de hand, leert ze van alles en vormt ze zodat ze op een dag zover zijn om zelfstandig te gaan. Weet je de weg? Wat doe je met tegenslag? Alles neemt Hij met je door en dan is het moment daar dat je mag gaan. Wat doe je dan? Ga je die wereld in of toch liever maar weer terug naar je vertrouwde oude leven?

Job had wel vaker gevraagd of hij alleen mocht fietsen. Maar het was nog niet de goede tijd. Vaak was het nog donker buiten als hij moest gaan trainen. Job wilde wel al gaan maar ik zag dat het voor de eerste keer nog niet het juiste moment was.

Ook dit is iets herkenbaars. Want hoe vaak willen wij niet al gaan? God ik ben er klaar voor! Waarom gebeurt het nog niet? Waarom moet ik wachten? God stuurt ons niet voor het eerst op weg als de duisternis je gelijk zal omringen. We mogen vertrouwen op Zijn tijd.
God stuurt ons nooit te snel op pad maar ook nooit te laat. Als alle omstandigheden goed zijn zal Hij het startsein geven.

Het is kwart over elf. Ik hoor de tuindeur open gaan en zie Job weer verschijnen. “Hoe ging het Job?” vraag ik hem. “Gewoon goed”, antwoordt hij. Alsof hij zegt: Waar heb jij je druk om gemaakt? Je weet toch dat ik er klaar voor was.

Overige blogs