Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Blog | Als een generatie wegvalt

Door Harry van der Zaag op maandag 15 april 2013

Het begon met pijn in de buik. Of eigenlijk met hartproblemen. De oorzaak was een torenhoge bloeddruk waarop ze door de huisarts naar het ziekenhuis werd gestuurd. Daar aangekomen kreeg ze een hartstilstand. Door snel en goed te reanimeren, mocht ze na verschillende onderzoeken en met wat pillen weer naar huis. Wij dachten nog: wat een ‘fijne’ start van je welverdiende pensioen…

Toen was er dus ineens die buikpijn. Een pijn die bleef. Een pijn die tot ieders verbijstering het begin van het einde inleidde. Waar kwam het vandaan? Waardoor werd het veroorzaakt? Onderzoek volgde op onderzoek en eind augustus was daar ineens de diagnose: alvleesklierkanker. Op 26 oktober 2012 overleed mijn schoonmoeder. Geliefd echtgenoot, moeder en oma. En nog veel meer.

“Waarom huilt mama?”, vroegen mijn kinderen afgelopen zomer. “Het gaat niet zo goed met oma…” Dat is voor kinderen natuurlijk een vaag begrip. Wat gaat er dan ‘niet zo goed’? En waarom dan en betekent niet goed ook niet beter? Tsja. Dan kun je de schijn ophouden. Kinderen beschermen tegen het verdriet en de onzekerheid. Jezelf groot houden. Of je kunt eerlijk zijn en gaan delen. Delen van je verdriet. Gewoon in het gezin. Wij kozen voor dat laatste: openheid tegenover de kinderen over dit proces van ziekte in de familie. “Mamma is verdrietig he? Omdat oma kanker heeft zeker. Stomme kanker! Ik zal haar wel even troosten.” En steevast werd er thuis, op school en zondagschool voor oma gebeden. En voor opa natuurlijk.

Wat je samen deelt, kun je ook samen dragen. Zo hebben we het leven met oma gedeeld en hebben haar uiteindelijk ook samen naar het graf gedragen… Toen kwam het gemis. De leegte. De dreun. En iedere volwassene en ook ieder kind gaat daar op een eigen manier mee om. Foto’s van oma staan hier en daar in een kinderkamer. De rouwkaart ernaast. En dan zomaar vanuit het niets barst een van de kinderen uit in huilen. “Ik mis oma!” Er komt er ’s avonds een uit bed weer naar beneden: “Ik kan niet slapen” of ligt in bed ineens zachtjes  te snikken.

Ondertussen gaat het leven door. Opa zoekt zijn weg. Komt regelmatig op bezoek. Heeft gelukkig veel mensen om zich heen. Mamma zoekt haar weg. Komt verdrietig thuis. Wie kan ze nou bellen voor een koffieleut-praatje en om te vertellen hoe het met de kinderen gaat. En dus is er na weken en maanden nog steeds verdriet.

De eerste keer Kerst, de eerste keer Pasen, de eerste verjaardag van mijn vrouw, de eerste verjaardag van de kinderen, van opa. Alles zonder oma. En straks zou ze zelf jarig zijn…

“Oma nam altijd iets lekkers mee met Pasen. Iets van chocola.” Dat kun je opa niet kwalijk nemen. Die heeft wel andere dingen aan zijn hoofd. En dus verandert er iets in het leven van een kind wanneer een familielid, een generatie wegvalt. En zo zoeken we troost bij elkaar. Troost in de wetenschap dat oma het nu goed heeft: ‘Nooit meer tranen nooit meer pijn.’ Want als er een ding duidelijk is, dan is dat het rotsvaste vertrouwen in God. Tijdens haar leven, en toch vooral tijdens haar ziekteproces. “Oma is in de hemel he? Bij Jezus!’’

Dat geeft rust. Dat geeft troost. En toch… We missen je oma! Heel erg.

Overige blogs