Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Blog | Lekker cliché...

Door Diana Langerak op maandag 13 mei 2013

Of je het nu intuïtie of een onderbuikgevoel wilt noemen, soms is het er gewoon. Iets in je vertelt je dat het misschien handig is om 'het niet te doen' of om 'er nog eens goed over na te denken'. Dat 'iets in me' vertelde me onlangs dat het misschien niet zo handig was om met onze jongens (2 jr en 10 wkn) uit eten te gaan. Maar in plaats van gehoor te geven aan de innerlijke waarschuwing besloot ik het stopsein te negeren.

Dus daar zitten we dan. Simon naast Micha, ik er tegenover en onze laatste aanwinst staat in de MaxiCosi pontificaal op tafel. We kozen voor een wokrestaurant (lekker informeel) en bespreken onze strategie. "Als ik nou eerst eten ga halen, kun jij daarna met Micha samen en heb ik mijn handen vrij om eventueel rondvliegend eten op te vangen of om Jefta te voeden", begin ik de bespreking. "Goed plan!", stemt Simon in. Zoals zo vaak blijkt ook nu de praktijk iets weerbarstiger dan de theorie. Als Simon aan komt lopen met twee borden eten en mij vertelt wat er allemaal op ligt, ziet Micha zijn kans schoon om hem te smeren. Na een korte zoektocht zit Micha weer tegenover me. Hij werkt zijn patatjes naar binnen terwijl hij zichzelf lekker onder de mayonaise smeert. Op dat detail na, vind ik de avond redelijk rustig verlopen. Aan die rust komt echter abrupt een einde als Simon Micha een stukje zalm aanbiedt. In plaats van gewoon 'nee' te zeggen besluit onze peuter zijn drama-stuk publiekelijk te maken door in huilen uit te barsten en te roepen dat hij geen 'sis' (vis) wil maar 'tahat' (patat) om vervolgens te besluiten dat hij 'uit' wil (uit zijn stoel) om te gaan 'pelen' (spelen). Op datzelfde moment wordt Jefta wakker en een kleine vijf minuten later bevind ik me - met een knorrende maag, een inmiddels blije peuter en een huilende baby - in de speelruimte die het wokpaleis rijk is. Simon en ik wisselen elkaar af om op die manier allebei nog iets te kunnen eten.

Na een minuut of twintig vinden we het welletjes en besluiten we om richting huis te gaan. Ik leg Jefta in de MaxiCosi en Simon zoekt onze spullen bij elkaar. Als ik me omdraai om Micha z'n jas aan te trekken zie ik van alles, behalve Micha. Er volgt een zoektocht waarbij Simon de buitenboel checkt (de nooduitgang staat open) en ik de binnenboel uitkam. Na een paar minuten spot ik een blond jongetje op de arm van een Chinese ober: Micha heeft de beste man duidelijk weten te maken dat hij papa en mama kwijt is en ze zijn samen naar ons op zoek. Ik bedank de ober, leg Micha voor de zoveelste keer uit dat hij niet weg mag lopen en trek hem zijn jas aan. Eindelijk: op naar huis!!

Als ik Micha aan het einde van de avond een kusje ga geven voordat hij gaat slapen, word ik overspoeld met zijn verhalen over de avond. Hij vond het 'pelen' leuk en praat honderduit over de 'sisjes' die in de binnenvijver van het restaurant zwommen. Lachend loop ik naar beneden, smeer een boterham met pindakaas en haal zo de geleden schade van vanavond in. Tijdens mijn wat verlate avondmaaltijd besluit ik toch maar eens wat vaker mijn innerlijke alarmbel te negeren. Want ook al ben ik versleten en lust ik nog wel twee boterhammen: merken dat je kind zo genoten heeft, maakt alles weer goed. Lekker cliché, maar wel hartstikke waar!

Overige blogs