Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Blog | Wie schrijft, die blijft!

Door Harry van der Zaag op maandag 1 juli 2013

Op mijn werk is het ‘nieuwe werken’ geïntroduceerd. Niemand heeft een eigen bureau. ‘Paperless’ werken hoort daar ook bij, dus elk bureau is leeg. Het was even omschakelen, maar ik ben helemaal om. Vroeger was ik nogal van het papier stapelen: ik wist precies op welke stapel op mijn bureau welk document, brief of projectplan lag. Dus oh wee als iemand dat door elkaar durfde te halen… Tegenwoordig staat alles op mijn laptop. Vergadering? Laptop aan. Documenten lezen? Laptop. Het nieuwe werken, nieuwe media, nieuwe communicatie… het hoort bij onze nieuwe moderne tijd. En ik doe daar inmiddels, zij het op zeer bescheiden schaal, vrolijk aan mee. 

Je zou denken dat ik daarmee behoor tot de groep moderne vaders, die deze nieuwe middelen ook gebruikt om toch vooral maar aansluiting te blijven vinden bij zijn digi-kinderen, voor wie al deze nieuwe mogelijkheden geheel vanzelfsprekend zijn. Dat dacht ik zelf in ieder geval. Maar daar wordt bij ons thuis heel anders over gedacht. In plaats van waardering van mijn kinderen, krijg ik hoongelach… als ik probeer een televisieprogramma op te nemen, als ik probeer een nieuw wii-spel te spelen, als ik erachter kom dat mijn telefoon veel meer kan dan bellen en sms’en. Voordat ik weet hoe het werkt, zijn zij al klaar en bijten ze mij hartelijk toe: “Digibeet!”.


Daar kun je het dan weer mee doen. En ik doe nog wel zo mijn best. “Hoezo, digibeet?”, breng ik in tegen mijn kinderen. “Ik werk helemaal zonder papier hoor. Weten jullie wel hoe hip en duurzaam dat is? En ik ben toevallig wel één van de kwart miljard gebruikers van een instant messaging-dienst.” Oftewel, ‘whatsapp’: de ideale en goedkoopste manier om vrouw en kinderen te laten weten dat de zon schijnt in Den Haag en dat ik om zes uur thuiskom, te vragen wat we gaan eten en natuurlijk hoe het met deze en gene gaat. “Hoe ging de repetitie Frans? Was het leuk op school? Ga je vanavond nog trainen?” Zo maar even wat vragen die ik tegenwoordig gedurende de dag direct richting mijn zoon kan slingeren. Gevraagd, maar vooral ongevraagd. Lekker makkelijk. Suc6 wensen en op afstand bemoedigen zijn ook zo van die zaken die zich prima lenen om via een kort maar snel bericht te worden overgebracht. En het wordt gewaardeerd. Betrokken zijn en meeleven met een ander, is tegenwoordig zo ‘gepiept’.

En terwijl ik dus mijn stinkende best doe om aansluiting te vinden bij de ‘nieuwe’ tijd, valt mijn mond open van verbazing als ik ’s avonds naar bed ga. Dan ligt daar ineens een briefje op mijn kussen. Handgeschreven, door één van mijn kinderen: ‘Bedankt pap, voor …’. Of er ligt een prachtige tekening, gewoon met de hand gemaakt. Met een liefdesverklaring: ‘Ik hou van je!’ Hoe zit dat met die digi-kinderen van tegenwoordig?! Ze hebben alle mogelijke technische middelen om te communiceren. Zijn daar ook heel goed en snel in. Maar als het op persoonlijke zaken aankomt, grijpen ze ineens terug op een stukje papier en een pen of potlood… 

En ineens begreep ik het: wie schrijft, die blijft… papier kun je immers niet uitzetten. God moet dat ook geweten hebben. Hij heeft niet voor niets Zijn persoonlijke liefdesverklaring aan ons laten optekenen op een stuk papier. Dat is dus niet paperless, maar oh zo timeless. Durf dat maar ‘ns digibeet te noemen!

Overige blogs