Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Blog | Het water stroomt van mijn rug

Door Diana Langerak op zondag 15 december 2013

Het is me er eentje! Onze Jefta bedoel ik. Een geweldig mannetje waar de ondeugd vanaf straalt. Iedereen pakt hij in met zijn guitige bekje. Maar hij is minimaal net zo temperamentvol als hij grappig is. ‘Grenzen aftasten’ is zijn tweede naam. En het liefste als er zoveel mogelijk mensen toekijken. Vandaag is daarom Jefta zijn dag. Zijn zusjes worden opgedragen. En dat betekent: een podium met allemaal interessante spullen en een kleine negenhonderd man die toekijken. Wat wil je nog meer als ondeugende peuter van net twee?

Ik heb het vandaag iets minder naar mijn zin. Ik zie Jefta liever niet op onderzoek uit gaan. Zéker niet op een podium, voorin de kerk. Zijn eerste projectje is de gitaar. Jefta is dol op muziek maken en die grote gitaar moet hem daarbij gaan helpen. Gelukkig schiet de gitarist ons te hulp en hij levert Jefta weer bij ons af. Dan ontdekt ons ondernemertje de kan met water. Ik zie net op tijd dat hij water in wil gaan schenken voor iedereen die op het podium staat. Dat nobele streven weet ik vakkundig de nek om te draaien. Als Jefta wat mensen om hem ziet lachen, is het hek echt van de dam. Dit is wat hem betreft hét moment om een show op te voeren en dus gaat hij druk zwaaiend op de rand van het podium staan. Zijn gebaren zet hij kracht bij door  een niet te misverstaan ‘Hajjooooo!’ (hallo). Als hij trekkend aan de snoeren weer terug onze kant op loopt, wordt zijn vader het zat en wandelt met Jefta van het podium af. Dan volgt het moment waarop er voor de ouders gebeden wordt en dus loopt Simon, met een krijsende Jefta, terug het podium op. Het water stroomt inmiddels van mijn rug. Gelukkig is Simon het nu net zo zat als ik en in koor laten we Jefta weten dat het nú klaar is omdat er anders straf volgt. Jefta wordt stil, kijkt ons aan en onder een sip ‘ja, papma’, laat hij zich voor Simon op het podium zakken om daar de komende twee minuten rustig te blijven zitten. Juist… die aanpak hadden we dus eerder moeten hanteren.

Zwetend loop ik van het podium af. Wat een drama! Of het nou mijn hormonen zijn, mijn chronisch slaaptekort – of een combinatie van beiden –  op de één of andere manier reageer ik momenteel nogal dramatisch op dergelijke situaties. Ik kon wel door de grond zakken! 900 man die toekeken… wat een vertoning! Pratend tegen mezelf loop ik de trap op om de kinderen naar de crèche te brengen. “En dat werkt dan bij een stichting die zich bezig houdt met (geloofs)opvoeding. Tsss…. wat doe ik daar eigenlijk? Het lukt me niet eens om mijn eigen kind in het gareel te houden!”. Tot overmaat van ramp stopt iemand me ook nog even een flyer van een opvoedcursus in mijn handen. En bedankt…

Na de dienst stellen we ons voor het podium op om de felicitaties in ontvangst te nemen. Verschillende jonge moeders vallen me in de armen en spreken me bemoedigend toe. Eén van hen is ‘blij om te zien dat andere kinderen zich ook zo gedragen’. Vaders komen naar Simon toe en beginnen enthousiast te praten over ‘dat ontzettende deugnietje dat de hele boel toch maar even goed vermaakt heeft’. Verbaasd luister ik naar de reacties die zo ontzettend anders zijn dan ik had verwacht.

Dankbaar en bemoedigd wandel ik het kerkgebouw uit. Ik knuffel ons kleine deugnietje nog maar eens een keertje extra en besluit dat ik toch maar bij Generatio blijf werken. Al is het alleen maar om ouders ervan te doordringen dat het zo waardevol is om naar elkaar om te zien en met elkaar op te trekken. Of om de oudere generatie aan te moedigen om met de opgedane ervaring de jongere generatie een stapje verder te helpen. O, en die flyer van de opvoedcursus bleken ze trouwens aan alle aanwezige ouders uit te delen. Misschien hebben ze nog een casus nodig? Ik weet nog wel een leuke…

Overige blogs