Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Blog | Toe aan een vrije dag

Door Diana Langerak op donderdag 9 januari 2014

De eerste schoolweek van Micha maakt veel indruk op hem. Hij is behoorlijk moe! Ook Jefta moet wennen. Hij mist Micha enorm. En vindt het geweldig om hem weg te brengen en op te halen. Hij overlaadt zijn grote broer met kusjes en knuffels. Zowel bij het wegbrengen als bij het ophalen. Micha is het volgens mij al wel een beetje zat. Maar trekt Jefta zich niet zoveel van aan.

Sinds vandaag heeft Jefta ook bedacht dat hij op ‘nieuw terrein’ weer nieuwe grenzen kan uitproberen. Zo besluit hij vanmorgen – als we Micha opgehaald hebben – dat hij het niet nodig vindt om in de auto te stappen. Met zijn billen op de straat vindt hij het ook prima uit te houden. Als ik tegen hem zeg dat ik dat prima vind en gewoon de motor start, kiest hij eieren voor zijn geld. Na de lunch besluit hij een stapje verder te gaan. Deze keer gaat hij niet naast de auto zitten, maar er een paar meter vóór LIGGEN. Ik hanteer dezelfde aanpak als vanmorgen, maar dat heeft geen nut: hij blijft liggen waar hij ligt. Omdat ik niet over mijn eigen kind heen wil rijden, besluit ik te gaan voor plan B: hem oppakken en in de auto zetten. Dat lijkt goed te gaan, totdat ik wegrijd. Ik kijk in de achteruitkijkspiegel en zie dat Jefta niet goed vastzit. Ik hoor ‘boem’ en Jefta valt om. Een moeder ziet het gebeuren en kijkt me verontwaardigd aan. “Ja sorry hoor… dat had ik ook niet van te voren bedacht”, hoor ik mezelf mompelen en ik open geschrokken de deur om hem opnieuw in zijn stoel te zetten. Ik zet hem vast – onder luid protest van Jefta zelf – en vervolg mijn reis. Jefta gaat steeds harder krijsen. Ik kijk wederom in mijn spiegel en zie dat hij zich weer gedeeltelijk heeft ontworsteld aan de gordel. Uiteraard stop ik om hem recht te zetten en laat hem weten dat hij nu écht moet stoppen omdat hij anders niet meer mee mag om Micha van school te halen. Dat maakt indruk en hij stopt. Tijdelijk dan, want eenmaal thuisgekomen voert hij dezelfde act vlak voor de deur nogmaals gratis en voor niets op. Ik pak hem beet, doe zijn jas en schoenen uit, verschoon hem en breng hem naar zijn kamer. Jefta is inmiddels niet meer tot bedaren te brengen. Ik pak hem beet, trek hem op schoot, geef hem een kus en zeg dat ik van hem houd, maar dat hij dit echt niet kan maken en dat ik daarom vertrek. Ik sluit de deur. Achter me hoor ik Jefta er boos tegenaan schoppen.

Na een paar minuten wordt het stil. Op het moment van schrijven ben ik nog niet bij hem gaan kijken, maar ik verwacht hem midden in zijn kamer slapend in strijdhouding aan te treffen. Ik hoop dat hij opknapt van dit hazenslaapje. Over ruim een half uur moet ik hem weer wakker maken om samen met zijn zusjes Micha van school te halen. Wat een dag! Wat een week! Ik ben blij dat ik Micha morgen een dagje vrij heb gegeven. Misschien heb ik dat nog wel harder nodig dan hij ;).

Overige blogs