Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Blog | Het is weer zover….

Door Lindi van Beest op woensdag 12 maart 2014

Zo, het is weer zover. En hopelijk is het ook zó weer over. Ik hoor het me nog zeggen tegen mijn collega: ‘Ik denk dat ik in de voorjaarsvakantie gewoon kom werken…’. 

‘Wat is er aan de hand?!’. Dat vraag ik me serieus af, als onze meiden elkaar voor de zoveelste keer in de haren vliegen. Ze hebben ons, opvoeders, niet nodig aan tafel, lijkt; de dames letten heel nauwkeurig op of de ander niet een paar korreltjes hagelslag teveel op haar bord strooit. Of dat die ander niet precies het laatste beschuitje pakt, want dat kán natuurlijk niet. Dan moet je namelijk naar de voorraadkast lopen om een nieuwe rol te pakken… Ook na het eten zijn de discussies niet van de lucht; wie ruimt er voor de zoveelste keer deze week wél of níet af? En is de ander wel aan de beurt voor de tablet? Op deze manier kabbelt de week verder…. Ik baal ervan. Ik wil graag dat het gezellig is thuis. En dat de kinderen liefdevol met elkaar omgaan. En dat ik niet steeds hoef te waarschuwen…en.... Ik weet precies wat ik wil. Maar dat maakt het juist zo lastig. Want ik ben in de eerste plaats moeder. En ja, vrouw-ván. Maar ook psycholoog. Nu is dat laatste een heel ander verhaal in ons eigen gezin. Ik bekijk onze kinderen over het algemeen niet door de psychologen-bril, maar in situaties als deze merk ik, dat ik ergens in m’n achterhoofd toch wat theorieën raadpleeg. Helaas geeft dat lang niet altijd meteen duidelijkheid in hoe te handelen. Zo heb ik geleerd dat gedrag van kinderen vaak niet op zichzelf staat; kinderen communiceren met gedrag. Nou, ik communiceer graag, maar in dit geval gaat het niet om een gezellig kletspraatje, en moet ik er echt moeite voor doen om me ‘in het gesprek’ te begeven. ‘Natuurlijk’ zonder mijn stem te verheffen of onpedagogische dingen te ventileren. Dat laatste is helemaal lastig. Uiteindelijk komt het zover dat de meiden na zo’n momentje van, laat ik zeggen ‘fysiek contact’, even naar hun kamer worden gestuurd. ‘Ga daar maar even nadenken’ is mijn advies. Ondertussen bedenk ik me hoe we de meiden kunnen onderwijzen in het respecteren van de ander, hoe we hen kunnen leren dat ze elkaar niet hoeven op te voeden, hoe we kunnen benadrukken hoe uniek zij zijn, maar óók de ander is… En zijn de meiden ook niet gewoon moe, na drie kinderverjaardagen in ons gezin, toetsen op school, bijna vakantie…? Verschillende inzichten en ideeën strijden in mijn gedachten om voorrang. Welke is de juiste?

Verbaasd ben ik als de dames niet veel later rustig en zusterlijk de trap afkomen en elkaar vriendelijk groeten als zij hun eigen wegen weer gaan. Op mijn vraag of dit de bedoeling is (domme vraag?) krijg ik het antwoord van de jongste van de twee; ‘natuurlijk! We hebben het toch goed gemaakt?’ Kan het zo simpel zijn? Tja, wie ben ik om hier mijn vraagtekens bij te zetten … het gedrag dat de meiden nú laten zien is toch juist wat ik wil? Vergevend en liefdevol. ‘Voor zolang het duurt’ hoor ik een klein stemmetje in mij zeggen. Toch nog werk aan de winkel. Straks. Eerst een rústig begin…van de vakantie!

Overige blogs