Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Blog | Sandwichgeneratie

Door Caroline de Koning op maandag 12 mei 2014

Mijn vorige 'pennenvrucht' ging voornamelijk over de perikelen rondom ons kerstdiner. Het lijkt erop dat het deze keer ook over eten gaat, maar niets is minder waar. Ik hoor tegenwoordig regelmatig spreken over de ‘sandwichgeneratie’. Omdat ik benieuwd was welke generatie daarmee bedoeld wordt, ging ik op zoek. Ik vond de volgende omschrijving: "Het betreft de groep vrouwen in de leeftijd van 40 tot 60 jaar die de zorg heeft voor opgroeiende kinderen en ouder wordende ouders." Deze vrouwen hebben vaak een betaalde baan en/of doen vrijwilligerswerk en/of misschien vervullen ze een taak in de kerkelijke gemeente. Kortom, bezige bijen die de hele dag in de weer zijn met van alles en iedereen en geen tijd voor zichzelf hebben. Nu is het me helemaal duidelijk; de ene boterham staat symbool voor (schoon)ouders, de andere boterham verbeeldt de (klein)kinderen en daartussen bevindt zich het beleg. Dit gaat over mij!

Qua leeftijd zit ik ergens halverwege deze categorie en onze vier kinderen zijn volwassen. Twee zijn er uitgevlogen, twee fladderen nog wat rond het nest. Dit wil natuurlijk niet zeggen dat zij mijn zorg en aandacht niet meer op prijs stellen. Regelmatig klinkt het: “Hé mam, kunt u misschien ……?” Ik heb dus zeker (nog) geen last van het-lege-nest-syndroom. Daarnaast genieten wij als opa en oma enorm van onze kleinzoons van 5 en 2 jaar. Daan, de oudste van de twee is regelmatig een middag bij ons, tot wederzijds genoegen kan ik zeggen. Bij ons zijn inderdaad de ouder wordende ouders aanwezig. Ik verricht vrijwilligerswerk dat mij veel plezier en voldoening schenkt maar wat natuurlijk tijd kost. Een aantal jaren geleden beleefde ik een hectische tijd door ziekte in de familie en zorgen in ons eigen gezin. Beide generaties vroegen toen mijn aandacht, zorg en daardoor ook mijn tijd. Ik voelde en zag mezelf inderdaad als ‘het beleg’ bekneld tussen de generaties. Het deed me denken aan zo’n geplette boterham die uit een schooltas tevoorschijn komt en er niet echt smakelijk meer uit ziet.

In de achterliggende jaren heb ik geleerd dat ik niet altijd maar door moet gaan. Als ik voor anderen beschikbaar wil zijn moet ik juist goed voor mezelf zorgen. Door te ontspannen met een boek op de bank of juist door actief bezig zijn met een hobby of sport. Maar het belangrijkste is om net als Maria aan de voeten van de Heere Jezus te gaan zitten en naar Hem te luisteren om zo door Hem gevoed te worden met het dagelijks Brood. De tijd, die ik van Hem krijg, te gebruiken om de Bijbel te lezen en te overdenken, God te danken en te bidden, ook voor alle dingen die gedaan moeten worden. Daar krijg ik nieuwe energie van en dan heb ik ook iets om door te geven. Overigens mag ik best mijn grenzen bewaken en ‘nee’ zeggen wanneer ik last heb van dat sandwich-gevoel. Trouwens… die twee sneetjes brood worden door het beleg dat er tussen zit met elkaar verbonden en zijn dankzij dat beleg wel een stuk aantrekkelijker. Als ik het zo bekijk is het helemaal niet erg om van de ‘sandwichgeneratie’ te zijn. Want ik mag de verbindende factor en de ‘natuurlijke’ smaakmaker zijn! Soms gaat m’n programma ondersteboven wanneer ik opeens met één van de ouders naar het ziekenhuis moet of ik de auto uitleen aan mijn dochter. Dit zorgt er allemaal voor dat mijn bestaan geen klef broodje wordt maar er steeds iets anders uit ziet!

Overige blogs