Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Blog | Stuntende oma?

Door Caroline de Koning op woensdag 28 januari 2015

Welke herinneringen heeft een kleinkind op latere leeftijd aan zijn of haar opa en oma? Zijn dat herinneringen om te koesteren: gebeurtenissen die een gouden randje hebben? Of zijn er geen dingen die eruit springen? Hoe wil je als opa en oma herinnerd worden? Haal je allerlei capriolen uit voor een onuitwisbare herinnering of kan het ook anders?

Als ik Daan (5) op vrijdag uit school haal, doe ik dat meestal met de fiets. Onze fietsstoeltjes waren al jaren geleden op de rommelmarkt terecht gekomen, maar inmiddels heb ik weer een vrolijk exemplaar! Ik rij daar niet de hele week mee rond, want als ik ergens een hekel aan heb is het wel aan rammelende fietsstoeltjes. Dus op donderdagavond monteert Flip alvast het stoeltje, zodat ik daar niet mee hoef te klungelen. M’n fietstassen moeten er namelijk eerst nog af.   

Ruim op tijd sta ik op het schoolplein, mijn blik gericht op de deur waar hij door naar buiten zal komen…. In gedachten ga ik 40 jaar terug in de tijd: exact op deze plaats stond mijn middelbare school, hier liep ik als puber en nu sta ik hier als oma! Nog verder terug gaan mijn gedachten. Voor zover ik mij kan herinneren ben ik nooit door opa of oma uit school gehaald. Wel ben ik een keer door opa bij het zwembad opgehaald en mocht ik achter op de Solex. Onze ouders moesten naar een receptie en m’n broer en ik waren zolang bij opa en oma. We hebben daar toen ook gegeten: rode bietjes oftewel krootjes. Voor een oom die nog thuis woonde had oma iets anders klaar gemaakt. Hij hield niet van krootjes… Wij ook niet, maar daar werd niet naar gevraagd, laat staan rekening mee gehouden! Oom had een abonnement op de Donald Duck en wij, zijn neefje en nichtje waren daar zoet mee. Ondertussen las opa de krant en oma stond achter de strijkplank.

De schooldeur gaat open, even zoeken.. dan hebben we elkaar in het vizier en volgt de begroeting. Meestal moet er nog iets in z’n schooltas gestopt worden of we gaan even terug de school in voor een vergeten sjaal of muts. Ik help hem in het stoeltje en we rijden richting huis. Ondertussen kletst Daan honderd uit. Over jongens die stunten met hun fiets door alleen op het achterwiel te rijden. Hij  kan dat ook, hij bluft dat hij zelfs op z’n voorwiel kan rijden! Terwijl ik me daar een voorstelling van probeer te maken, vraagt Daan opeens of ik ook kan stunten op mijn achterwiel. Ik vertel hem dat ik dat niet kan en ook niet durf. Hij is niet meteen overtuigd, wil mij nog een kans geven en stelt voor dat ik het nu gewoon probeer -met hem achterop!- want hij wil zien dat ik het echt niet kan! Uiteraard bedank ik voor deze uitdaging. Het valt Daan behoorlijk tegen en terecht want…. wat heb je aan een oma die niet op haar achterwiel kan fietsen?

Op vrijdagmiddag eten we uiteraard geen krootjes, maar een boterham, soms met knakworst of tijgervlokken. Want eten bij opa en oma mag ook een beetje feestelijk zijn. Een terugkerend thema op deze vrijdagmiddagen is een rondje langs de speelplekken in de wijk. Vooral schommels en klimrekken zijn favoriet. Hoewel, zo’n speelhuisje is ook leuk. Zeker als oma keer op keer een fictieve bel indrukt  -‘dingdong-dingdong’-  en bewoner Daan uiteindelijk de zogenaamde deur opent en oma uitnodigt om binnen te komen. Hij klimt nog wel een keer naar boven terwijl ik op visite ben omdat hij op zolder bezig is de was op te hangen! Er is ook een speeltuin met een kabelbaan. Daan kan daar nog niet zelfstandig op klimmen, dus til ik hem er steeds weer op, omdat hij heeft me heeft verteld dat je een oma hebt om je te helpen! Als ik die middag een splinter uit zijn vinger heb gepeuterd en zeg dat ‘dokter’- oma hem fijn heeft geholpen zegt hij: “Je bent geen ‘dokter’- oma, je bent gewoon oma”.

Diep in mijn hart hoop ik - en opa uiteraard ook -, dat Daan zich ons herinnert als gewone opa en oma die hem héél bijzonder vinden, zelfs wanneer hij op twee wielen fietst!

 

 

Overige blogs