Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Blog | Luisterend oor

Door Caroline de Koning op maandag 2 mei 2016

Vorige maand was ik in de boekwinkel op zoek naar een cadeau voor een jarige. Heerlijk vind ik dat, al die boeken die mij een kijkje gunnen in hun binnenste. Bij romans kijk ik dan nooit op de laatste bladzijde. Van tevoren wil ik niet weten hoe het boek eindigt. Er was nog een klant in de winkel; een dame op leeftijd die moest kiezen uit het ruime aanbod wenskaarten. Met de kaarten van haar keuze ging ze uiteindelijk richting kassa. Twee vriendelijke medewerkers begroetten haar, één pakte de kaarten aan, scande de prijscodes en vroeg: “Wilt u er postzegels bij?” De dame antwoordde: “Nee, dat hoeft niet, ik heb altijd een voorraad postzegels, want ik verstuur veel kaarten. Deze kaart bijvoorbeeld is voor X die in Y woont en deze is voor mijn kleinzoon in Z.” Maar ze liet het niet bij deze ontboezeming. ..

Vóór de toonbank, met daarachter de vriendelijke dames, ontrolde zich een ware familiekroniek. Een behoorlijk tragische; ook dat nog. Ik luistervinkte ademloos, het winkelpersoneel knikte meelevend en maakte bijbehorende geluiden, zo van: “ach” en “och”. Gelukkig klingelde de winkelbel niet gedurende deze ‘levensboekpresentatie’. Mevrouw zag haar kans schoon en beschreef behalve de grote lijnen, ook vele details uit de afgelopen jaren. In een boek heb je dan de neiging een stuk over te slaan; nu was er geen ontkomen aan.

Een groot aantal ‘hoofdstukken’ verder had ik mijn keuze gemaakt en schoof aan bij de kassa. De ene medewerker gaf mij een knipoog en vroeg op fluistertoon: “Heeft u het kunnen vinden?”  Ik durfde amper te praten, knikte en overhandigde haar het boek, dat zij vervolgens leuk inpakte. Toen, midden in het betoog van de oudere dame, vond ik het tijd voor een aantal ‘witregels’. Met haar boodschappenwagen stond ze namelijk pontificaal voor de toonbank met het pinapparaat. Op gedempte toon vroeg ik: “Mag ik even voor u langs mevrouw?”. Daarna schoof ik min of meer tussen de verteller en haar gehoor in en voldeed aan mijn financiële verplichting. Dit deed voor haar de deur dicht; beter gezegd, zij deed haar levensboek dicht. Zo plotseling de vertelling was begonnen, zo abrupt eindigde die en de dame verliet spoorslags de winkel. Daardoor was het een verhaal met een open einde. Het paste goed bij mijn boekwinkel-beleving. In gedachten verzonken ging ik naar huis. Een simpele vraag, over postzegels nota bene, was voor deze vrouw voldoende om drie onbekenden een kijkje te gunnen in haar leven. Waarom? Vanwege gebrek aan aandacht in haar naaste omgeving? Heeft ze het al zo vaak verteld, dat mensen niet meer naar haar willen luisteren? In de winkel had ze luisterende oren getroffen. Precies wat een mens soms nodig heeft: je verhaal vertellen zonder onderbroken te worden. Petje af voor deze klantvriendelijke medewerkers. Jammer van die ene ongeduldige klant!

Overige blogs