Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Blog | Het zit in de familie

Door Lindi van Beest op maandag 11 juli 2016

In onze gemeente wordt het tweejaarlijkse gemeenteweekend aangekondigd. Ik kijk mijn lief aan; ‘zullen we weer…’ ? De kinderen zijn meteen enthousiast, maar mijn lief moet nog een hobbel over. Waar ik het heerlijk vind om onder de mensen te zijn – hoe meer hoe beter! – prefereert Jeroen wat meer ‘rust’. Lees; wat minder mensen per vierkante meter.  Blijkbaar zit het enthousiasme voor dit soort dingen aan mijn kant van de familie. Ook vindt Jeroen het  lastig (??) dat hij in zo’n weekend ‘niks te doen heeft’.  Aha. Daar valt wat aan te doen.  Hij vindt de oplossing zelf en biedt zich aan voor de kookploeg.  Ik heb straks vast geen kind aan hem…;).  Het pakken gaat best gestructureerd. Daar houden we allebei wel van. Je moet toch weten wat je meeneemt. Lijstjes worden driftig afgevinkt. En ook de kinderen komen zowaar met een netjes ingepakte tas aanlopen. Dat zullen de genen zijn. Of het goede voorbeeld ;).

De dag van vertrek breekt aan. Na een mooie Hemelvaartsdienst rijden we met een volgeladen auto naar de kampeerboerderij in Zeeland, waar we notabene de eerste gasten zijn. De ontvangst is hartelijk en algauw vindt iedereen zijn weg. Dat is: zijn slaapzaal. Als de bedjes gespreid zijn, wordt er heerlijk gespeeld op het veld, en koffie gedronken op het terras ernaast.  Wat is dit genieten. Zelfs voor Jeroen, want hij heeft de keuken al gevonden.  ’s Avonds, voordat hij uit zijn stapelbed (..) stapt om het lichtknopje om te zetten, meldt mijn lief nog even dat hij ‘de wekker zet.’ Op kwart voor zeven. Ik trek mijn wenkbrauwen op, voor zover ik die heb. Voor Jeroen is het volkomen logisch: ‘er moeten 90 eieren worden gekookt. Weet je wel hoeveel werk dat is!’ Hij neemt zijn taken uiterst serieus.  Grappig hoe ik deze karaktertrek soms – ach,  iets vaker ook wel – terug zie bij onze kinderen.

Jeroen geniet in de keuken. De uitdaging om voor 90 mensen macaroni te maken, waarbij zowel de eerste als de laatste eter kan genieten van een heerlijk bordje,  gaat hij met verve aan.   Ondertussen geniet ik ook; ik zie kinderen  heerlijk met elkaar spelen,  volwassenen voetballen met de kinderen van anderen. De oudere dame met rollator krijgt haar glas sap door een jonger gemeentelid aangereikt.  Er zijn mooie gesprekken, oud en jong kruipt tijdens de maaltijden bij elkaar aan tafel.  Ik kijk vriendelijk toe als mijn buurjongetje van vijf zijn mes aflikt en vervolgens weer in de pastapot stopt. Wat maakt het ook uit. Hier zijn we er ‘niet vies van’.  We hebben massaal de slappe lach tijdens een optreden op de bonte avond, we zingen en spelen tot eer van God tijdens de muzikale momenten.  En dan besef ik; ook deze groep is familie,  door God aan elkaar gegeven, om elkaar op te bouwen, om elkaar te inspireren, om van elkaar te leren,  te delen.  Dat is precies wat er tijdens dit weekend gebeurt. We zijn allemaal verschillend, maar ervaren een bijzondere eenheid.  Dat is niet onze verdienste. Integendeel. Het is omdat Hij erbij was, en is. Hij zit in de familie!

 

Lindi van Beest -2016

Overige blogs