Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Blog | Huishoudbeurs-terreur

Door Jolein Hondsmerk op vrijdag 3 maart 2017

Dinsdag, 15:00. Ik zit in de trein van Amsterdam Zuid naar Utrecht als de conducteur een ongewoon bericht omroept: ‘’Dames en heren, door een evenement zal deze trein een extra stop maken op Amsterdam RAI’’. Amsterdam RAI, het station dat mijn intercity normaal gesproken fier voorbij rijdt. Amsterdam RAI, het thuis van de evenementen en eens in het jaar van het evenement. De schrik slaat mij om het hart als we dichter bij het betreffende station komen. Mijn angstig vermoeden wordt bevestigd: De Huishoudbeurs..
Op het perron staan tientallen groepjes vrouwen met een kort, pittig kapsel, legio dezelfde tassen en volgepropte trollies. Ze hebben hun slag geslagen en gaan voldaan naar huis. Uiteraard wil niemand op de volgende trein wachten en storten ze zich op de treindeuren zodra deze open gaan. De opgewonden kreten drijven de gangen in en komen dichterbij. Ik hoor sommige mannen bijna hardop denken: ‘Nou, die zijn wel erg blij met hun nieuwe supersonische schuurspons’. Mijn (mannelijke) treingenoot maakt de opmerking: ‘Ik snap dat nou niet he, dan ga je als huisvrouw een dagje uit en dan ga je naar een beurs over huisvrouw zijn!’… 
De vrouwen (en hier en daar een verdwaalde man) trekken zich niks van het commentaar aan en kletsen gezellig verder, het feit negerend dat ze zich in een stiltecoupé bevinden. Maar goed, een kniesoor die daar over valt. Ondertussen komt de conducteur nog ‘even de kaartjes controleren’ en worstelt zich door de tassen, trollies en vrouwen heen. Ik kijk verwonderd om me heen en ben dankbaar dat ik een plekje op een eerder station heb weten te bemachtigen. Eigenlijk valt het me stiekem wel mee. Ik heb in de afgelopen vier huishoudbeursjaren wel erger meegemaakt. Enigszins opgelucht leun ik achterover en bedenk bij mezelf dat het allemaal wel meevalt. Dacht ik.

Woensdag, 10:00. Na een wilde fietstocht met als doel de trein op tijd te halen, loop ik relaxed over het station naar de naderende trein. Ik heb nog 11 minuten om naar de open deur op 10 meter afstand te lopen. Tijd zat dus. Een eerste glimp van herkenning trekt door me heen als ik naar de trein kijk. Vaag vraag ik mezelf af waarom er zoveel mensen op de trein wachten. De spits is immers al lang voorbij? Als het mijn beurt is om de trein binnen te stappen, vraag ik me af waarom ik het niet eerder doorhad: de trein naar Amsterdam is stampvol met, jawel, huishoudbeursvrouwen. Ik overzie de coupé en besef dat er eigenlijk geen plek meer over is. Snel analyseer ik mijn kansen en stap op een vrouw af die een koffer op de plek naast haar heeft staan. ‘’Mag ik daar misschien zitten mevrouw?’’. Na wat gehannes nemen we beide genoegen met een iets kleiner stukje ruimte en past de koffer precies tussen ons in. Al snel blijkt dat zij zelf niet onderweg is naar de Huishoudbeurs, zo verzekert ze me. ‘Wat een kippenhok he?’’, zegt ze lachend. Een man naast mij probeert wat ruimte te maken en wil een zwaar uitziende koffer optillen. Het schept verbazing als hij hem soepel omhoog brengt, tot ik doorheb dat de koffer leeg is, wachtend om gevuld te worden. ‘Oh ja’, denk ik bij mezelf, ‘de Huishoudbeurs’. Was ik het bijna weer vergeten.

Overige blogs