Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Blog | De schade is niet te overzien

Door Saskia van Berkel op woensdag 24 april 2019

Vorige week brandde de imposante Notre-Dame voor een belangrijk deel af. Mensen verzamelden zich op een afstand om te zingen en te bidden voor het behoud van de kathedraal. Gebeurtenissen met een dergelijke impact laat verschillen verdwijnen en eensgezind zochten de Parijzenaren elkaar op. Geel hesje of white collar, even waren ze het eens; dit monumentale pand moet zo snel mogelijk weer opgebouwd worden. Geld is hierbij geen probleem liet de Franse minister van Cultuur al snel weten. Franse bedrijven en miljardairs buitelen over elkaar om te doneren; inmiddels is er al meer dan 900 miljoen toegezegd.

Gisteravond keek ik naar de documentaire “Stad van twee lentes”. Het elfjarige meisje Ala’ is met een deel van haar familie gevlucht uit Mosul in Irak. Alles wat ze kende heeft ze achter moeten laten.  Haar school, spelen in de wijk, boodschappen doen op de markt. Alles weg en verruild voor een paar matrassen in een tent tussen massa’s andere tenten. Nu Mosul bevrijd is uit de handen van IS keert het meisje terug naar haar oude wijk. Er is vrijwel niets meer van over. Alleen nog puin, dood en verwoesting waar vroeger leven en bedrijvigheid waren. Het hoofd humanitaire missies van de VN, Lisa Grande en Nederlandse ambassadeur Jan Waltmans, werken hard om families terug te laten keren naar hun huizen of wat er nog van over is. Daar is medewerking van de overheid voor nodig, maar ook geld. Grande rekent globaal voor dat begaanbaar maken en herbouwen van bruggen en wegen, riolering, elektriciteit en water zo’n 700 miljoen dollar gaan kosten. De mannen in pakken rondom de vergadertafel kijken elkaar met bedrukte gezichten aan.

Nu schets ik deze twee gebeurtenissen niet om moreel de vinger te heffen. Daar is de vergelijking veel te complex voor. Mijn bedoeling is ook niet om een discussie te ontketenen over waarom we ons meer betrokken voelen bij het een dan bij het ander. Wat me echter trof is dat ik het bij mezelf wel herken. Terwijl ik Ala’ door haar oude wijk zie slenteren, haar handje in de hand van haar vader die positief probeert te blijven door haar te beloven dat ze snel een tuin gaan aanleggen, denk ik alleen maar verbijsterd: “Waar moet je beginnen?”

Er is zoveel kapot en vrijwel geen middelen, zowel financieel als praktisch. Waar begin je dan? Ik heb bewondering voor de vader van Ala’ die daar dapper plannen makend door Mosul loopt. Ik overzie het niet, het is te veel. En daar ligt voor mezelf ook gelijk het verschil met de Notre-Dame. Dat is te overzien: de twee karakteristieke torens staan nog, de torenspits en grote delen van het dak zijn ingestort, religieuze kunstschatten en relikwieën zijn er nog. Enorme schade, maar met tijd en geld wel weer op te lossen. Wijken zoals die in Mosul zijn er zoveel. Ik overzie het niet. Is dat een excuus om niet te geven? Nee, absoluut niet. Mensen in oorlog hebben een constante stroom aan middelen en aan gebed nodig. Gebed om bescherming, troost, gebed om wijsheid en de juiste bedoelingen voor hen die invloed hebben. En in dat gebed blijkt dan ook gelijk dat we met lege handen voor God staan. Wij overzien de schade en de ellende niet en dat hoeft ook helemaal niet. Hij kan de Tempel in drie dagen afbreken en weer opbouwen. Wie zal zeggen wat zijn plannen met Mosul en andere getroffen gebieden zijn? De mogelijkheden zijn eindeloos. 

Vanmorgen aan het ontbijt legde ik eenvoudig aan de kinderen uit wat ik gezien had op tv over Mosul. Ik legde uit wat Ala’ en haar vader van plan waren met de tuin nu ze weer terug waren in hun oude huis. “Ik hoop dat hun plantjes goed groeien” was de reactie van mijn dochter. En dat hoop ik nou ook.

Overige blogs