Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Blog | Witte sneakers

Door Saskia van Berkel op maandag 24 februari 2020

Vanmorgen ging ik met mijn dochter even de stad in. Het is niet zo’n fashionista, maar ik had, toen ik nog geen kinderen had en aspirant meisjes-moeder was, al voorpret over samen winkelen met mijn dochter. Dus af toe moet ze gewoon mee. Onder lichte dwang, dat dan weer wel.  Nou was ik als kind ook geen groot fan van winkelen. Ik snapte niet wat er de lol van was om van de ene loeihete winkel naar de andere te sjouwen. Met een beetje mazzel mocht ik voor de C&A op het zwarte paard. Letterlijk en figuurlijk het hoogtepunt van het uitje. Het feit dat dat het hoogtepunt was zegt meer over de rest van de ervaring dan over het paard van de C&A.  

Toen ik wat ouder werd kreeg ik iedere maand kleedgeld en begon ik het winkelen meer te waarderen. Het geld brandde op mijn bankrekening en samen met vriendinnen nam ik de bus naar Hilversum om het daar vakkundig over de balk te smijten. Op een keer kwam ik thuis met laarzen die duidelijk de goedkeuring van mijn moeder niet konden wegdragen. Ze vond ze lomp, de kleur was nergens mee te combineren, de hak was te hoog. Alles was er mis mee. En hoewel mijn moeder, achteraf gezien, toch best een stijlvolle smaak had, was er geen haar op mijn hoofd die er aan dacht om toe geven dat ze gelijk had. Sterker nog: ik nam me voor mijn kinderen later hun eigen keuzes te laten maken en het los te laten.  

En nu bleek vanmorgen, ruim twintig jaar later, dat ik me dat dus niet had moeten voornemen. Want daar stond ik dan in een sneakerwinkel. Naast mij mijn stralende dochter met in haar handen foeilelijke, lompe, besmettelijk witte sneakers. Ik zette een hulplijn in en appte nog snel stiekem een foto naar het thuisfront met de vraag: “Wat vind jij? Haar smaak respecteren of de mijne?” Mijn man stelde een compromis voor, maar dat was dit al. Het andere paar dat ze fantastisch vond had nog net geen veren en kralen, maar het was op zijn minst ondergedompeld in een bad met glitters.

Ik dacht terug aan het moment dat ik als vijftienjarige vol verwachting het deksel van de schoenendoos van de – inderdaad foeilelijke -  laarzen haalde en het gezicht van mijn moeder zag. Ze deed echt haar best om het los te laten, mijn keuze te respecteren,  maar af en toe piepte er toch een klein beetje afkeuring naar buiten. Mijn dochter is daarom met dank aan die ervaring de trotse eigenaar van prachtige witte sneakers, die overal mee te combineren zijn en natuurlijk nooit vies worden. En ik ben weer een levensles rijker. Onze kinderen zijn geen verlengstuk van onszelf. Ze zijn niet ons eigendom. God heeft ze uniek gemaakt, met een eigen wil, een eigen identiteit, een eigen mening. Mijn dochter hoeft geen kopie van mij te zijn. Ze is one of a kind, inclusief haar eigen wil, doorzettingsvermogen én smaak. En wanneer ze er achter komt dat ik  toch gelijk had help ik haar natuurlijk met alle liefde om de sneakers op Marktplaats te zetten. Zo ben ík dan weer.

Overige blogs