Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Blog | Het oude en het nieuwe leven

Door Linda Kostwinder op woensdag 8 juli 2020

Onze drie kleinkinderen zijn in de bevoorrechte positie, dat zij (tot voor kort) vier opa’s en oma’s en vier overgrootouders hebben. Afgelopen mei overleed plotseling onze lieve opa Bassie (overgroot opa). Dit was voor de eerste keer in hun korte leventje dat ze met een overlijden te maken kregen.

Wij (Ben en ik) hebben met grote bewondering gekeken hoe zij daar ieder op hun eigen manier mee omgingen: 

Onze jongste kleinzoon van 5 heeft onbevangen afscheid genomen. Hij had een mooie tekening voor opa gemaakt, die hij in de kist legde, keek een poosje naar opa en zei: “Doei opa, het was gezellig“ en ging daarna weer lekker buiten spelen.

Onze middelste kleinzoon van 11 was onder de indruk en erg verdrietig. Hij had een mooi hart van Lego gemaakt, dat bij opa mocht blijven.

En dan onze oudste kleindochter van 15 jaar. Zij vond het allemaal wel een beetje eng, bleef op een afstandje, maar observeerde alles goed, en dacht er veel over na. Op de dag van de begrafenis werd zij tijdens de afscheidsdienst geraakt door een verhaal over opa Bassie. Opa liep niet heel goed meer en gebruikte daarom een stok. In Jeruzalem, waar hij samen met zijn zoon Ben mocht zijn, maakte hij midden op straat een enorm wonder mee. Hij werd helemaal warm van binnen, waarna hij weer kon lopen. Hij getuigde daar vaak over. En zei dan “het is echt waar hoor”. Jezus was daar en raakte mij aan!

Na de dienst op de terugweg naar huis in de auto zei onze kleindochter tegen haar ouders dat ze door dit verhaal zeker wist dat de Here Jezus er ook voor haar is. Opa zei immers altijd: “het is echt zo”. Ze voegde er aan toe dat ze zich heel graag zou willen laten dopen.  

Wat zou (overgroot)opa verschrikkelijk blij geweest zijn als hij had geweten dat tijdens de dienst ter nagedachtenis aan hem, een zaadje tot bloei gekomen is. Dat er weer een nieuw leven door de doop ontstaan zal, doordat zijn achterkleindochter gekozen heeft voor Jezus. En wij als opa en oma, zijn dat met hem. Wat een feest zal deze doopdienst zijn na al het verdriet van het verlies van deze bijzondere man.

Overige blogs