Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Blog | Iets om uit te pluizen

Door Annette Otto-Nales op maandag 18 januari 2021

Het moment dat je klaar bent met stofzuigen. Je ruimt de stofzuiger op en dan ineens zie je het. De ene keer is het een pluisje, de andere keer een blaadje van een plant of een ander viezigheidje dat aan je aandacht is ontsnapt. Hoe dan? Of dat moment dat je de ramen hebt gewassen. Ziet er weer spic en span uit. Je bent er helemaal blij mee en dan ineens gaat de zon erop schijnen en zie je nog vuil. Hoe dan? Laat ik niet beginnen over de tegels van de keuken die je net zelfs met de theedoek na hebt gewreven. En dan zo’n lichtinval. Hoe dan?

Van die hele schone vloer gaat mijn aandacht naar dat ene plekje. Dat pluisje wat je bijna hoort roepen: “Hier ben ik! Je hebt me lekker niet gezien.” Al onze focus is op het pluisje. De vloer is pas echt schoon als ook dat pluisje weg is.

Het doen van je huishouden is goed te vergelijken met opvoeden. We kunnen nog zo ons best doen. We geven ze eten en drinken, we kleden ze aan, we helpen met het huiswerk, we leren ze normen en waarden, we bidden voor ze, we bidden met ze, we kopen een kadootje voor ze. We leren ze van alles, maar onze focus gaat naar dat ene kleine dingetje dat niet gaat zoals we willen. Ons opvoed pluisje dat roept: “Hier ben ik! Je hebt me lekker niet gezien.”  

We willen het liefste dat alles helemaal goed gaat. Alles gaat lekker, de kinderen gaan lachend het leven door, je wederhelft leeft in volle tevredenheid en jij kijkt en geniet elke dag van je gezinnetje. Dit alles terwijl je met liefde je huis aan kant maakt voor je een gezonde maaltijd bereidt waar iedereen van geniet. Misschien in de meest zoetsappige, romantische film dat je dit tafereel langs ziet komen, maar bij mij gaat het er vaak heel anders aan toe.

Nu kunnen we elke dag gaan streven naar die perfecte schone vloer of we kunnen accepteren dat er altijd wel een pluisje achter blijft. Is het er niet eentje die we gelijk zien dan is het er wel eentje in een donker hoekje. Zo is het met opvoeden niet veel anders. We doen ons stinkende best maar er blijven altijd wel pluisjes achter die aan onze aandacht ontsnapt zijn. De ene keer is het iets wat zo opgelost is de en de andere keer is het groter. Maar het is nooit de bedoeling dat het onze aandacht zo opslokt dat we niet meer zien wat er allemaal goed gaat.

Stel je toch eens voor dat God zo naar ons zou kijken. Dat Hij alle focus legt op dat ene wat niet goed gaat. We zouden diep ongelukkig zijn en in een kramp leven om maar alles goed te doen. Dan kun je beter Korinthe 13 eens lezen. Daar staat als eerste dat de liefde geduldig is. Laten we daar mee beginnen. Heb geduld voor jezelf. Juist op die momenten dat het niet gaat zoals je had gedacht.

Dus mocht je nou weer eens na het stofzuigen zo’n pluisje zien, kijk dan eerst eens rustig goed om je heen naar de rest van je vloer. Je doet het goed!

Overige blogs