Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Blog | Kikkervisjes vangen met een superheld

Door Saskia van Berkel op woensdag 21 april 2021

Met een plons valt de witte emmer in het water. Grote druppels slootwater vliegen me om de oren. Ik zie mijn jongste zoon met de mouw van zijn blauwe jas een paar spetters van zijn wang vegen. Vandaag zijn we op jacht. Kikkervisjesjacht. En omdat we geen schepnet hebben moet er iets anders verzonnen worden. Vol bewondering kijken mijn zoons, een kwartier daarvoor, onrustig toe hoe mijn man wat in de schuur rommelt. Met een witte emmer en lang stuk touw komt hij na een poosje naar buiten. Mijn twee jongens duwen elkaar haast omver om goed te zien wat papa bedacht heeft.
Behendig knoopt hij het touw aan het hengsel en voilà: een kikkervisjesvanger. Ik zie de bewondering op de gezichten van mijn jongens. In hun ogen kan hij alles. Ze hebben er het volste vertrouwen in dat deze emmer nog veel beter werkt dan een gewoon schepnet.
En dan kunnen we op pad. Ik zeg nog: “Ik heb het even opzocht: kikkerdril zit meestal in ondiep water. Een beetje verscholen.” Ze horen me al nauwelijks meer. Hun vader gaat voorop en zij volgen, zonder zijn kennis over kikkerdril in twijfel te trekken. Daar staan Google en ik dan. Letterlijk aan de kant gezet.
Voor ik er erg in heb en opzij kan springen belandt de emmer met een grote boog in de sloot. Plons! Het duurt even voor er genoeg water in de emmer zit, maar daarna zinkt hij de diepte in en kan het vangen beginnen. De jongens trekken de emmer door het riet, hijsen hem weer op en inspecteren nauwkeurig of ze beet hebben. Mis!
“We gaan naar het bruggetje”, kondigt mijn man aan. “Daar zijn veel planten, daar zitten ze graag onder.” Hij beent al weg, de jongens in zijn kielzog. Met hun laarzen vol modder maken ze grote passen richting het bruggetje. Ze kunnen mijn man maar net bijhouden. Hun korte benen tegen zijn lange. Ze zetten een sprintje in en halen hem net voor het bruggetje in.
Na een paar minuten tevergeefs hengelen zeg ik: “Misschien moet je de emmer aan de andere kant uitgooien.” Ik vond het wel leuk, zo’n Bijbels grapje, maar mijn publiek blijft stil. Terwijl de jongens daar zo staan realiseer ik me hoe prachtig dat onverwoestbare geloof in hun vader is. Voor hen is hij een superheld. Hij kan schepnetten van emmers maken, hij weet waar de kikkervisjes wonen en waar de onontdekte slootjes zijn. Ze stellen geen vragen als hij ze even later dwars door een oerwoud van doornige takken en een wirwar van struiken naar een klein stroompje water leidt. Ze volgen gewoon. Daar kan ik nog wat van leren bedenk ik me. Volgen zonder vragen met een onwrikbaar vertrouwen in de Vader.  

Overige blogs