Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Blog | Samen spelen, samen delen … toch?

Door Annette Otto-Nales op maandag 30 augustus 2021

Ook al zijn wij nog maar klein

Samen spelen is pas fijn

We zijn op vakantie en zitten langs het meer vlak bij ons vakantiehuisje. Tess speelt met twee kinderen die ze op vakantie heeft ontmoet. Ze spelen al de heel dag met zijn drieën en zijn nu druk bezig in het zand.

Er komt een kindje aanlopen dat mee wil spelen. Tess laat weten dat ze dat niet wil. Het meisje loopt weer weg. Enkele minuten daarna komt het meisje weer, maar nu met haar moeder. Er is een gesprekje waarin de woorden samen spelen, samen delen maar weer eens neer worden gelegd. Tess hoort het aan en loopt weg.  

Ze pakt haar handdoek, kijkt mij aan en zegt: ik ga terug naar het huisje!
Ik laat haar gaan, ze moet duidelijk even iets verwerken.

Terwijl ik daar zit gaan mijn gedachten naar het liedje: “want wij zullen samen spelen, samen zingen, samen delen.” Het liedje klinkt mooi, maar is het altijd van toepassing?

We leren onze kinderen al van jongs af aan om samen te spelen en te delen. Maar waar ligt de grens? Wanneer leren we onze kinderen dan dat nee zeggen ook een optie is?

Tess is een jonge mantelzorger. Haar broer zit op speciaal onderwijs en vraagt geregeld extra zorg. Al gaat het stukken beter, toch vraagt dit van Tess ook het nodige. Zo vindt haar broer het moeilijk om andermans grenzen aan te voelen. Hij kan er zo overheen denderen of door blijven gaan. Voor Tess is grenzen stellen een hele uitdaging.  

Samen spelen, samen delen, maar hoe zit het dan met grenzen? Wanneer mag een kind zeggen nu is het genoeg. Ik weet wat samen spelen is; ik weet wat delen is, maar ik speel nu met twee kinderen en meer kan ik even niet aan. Wat Tess doet is super sterk, ze geeft haar grens aan. Maar ja, we leren kinderen nou eenmaal altijd samen te spelen en samen te delen.

Wat zegt de Bijbel? Delen komt er geregeld in voor. Jezus deelde bijzonder veel en zelfs als het op was zorgde hij voor meer. Hij deelde in zijn wijsheid, Hij deelde in zijn Geest. Hij deelt zijn gaven, zijn troost, zijn liefde, zijn goedheid. Jezus deelt heel erg veel. Hij zegt ons ook te delen als we dubbel hebben (Lucas 3:11) en zelfs meer (Spreuken 21:26).

Ik denk er nog eens goed over na.

Ja, we delen naar voorbeeld van Jezus, maar hoe zit het dan met Jezus die op tijd wegging om tot rust te komen? De Jezus die niet altijd alle 12 discipelen overal mee naartoe nam. De Jezus die toch duidelijk zijn grens aangaf. Hij vraagt ons onze naasten lief te hebben als onszelf (Marcus 12:31). Is je grenzen aangeven niet een ultieme daad van liefde naar jezelf om juist een ander lief te kunnen hebben?  

Tess is 8 en geeft haar grens aan. Als we er nu niet naar luisteren, hoe gaat dat dan later? Als we altijd maar leren samen te delen en te spelen. Op welke leeftijd leren we haar dan dat ze nee mag zeggen? Als die onbekende man haar vraagt in te stappen? Als die jongen meer wil dan alleen hand in hand lopen? Wanneer?

Een gevoel van trots komt over mij heen. Mijn kleine grietje geeft haar grens aan. Haar hart wil samen spelen en samen delen, maar is ook duidelijk als het te veel is. 

Ook al zijn we nog maar klein
Je grens aan geven dat is fijn

Overige blogs