Cookies accepteren

Wij zijn wettelijk verplicht om je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en je hier over te informeren.

Zonder cookies kunnen niet alle onderdelen van onze website functioneren. Daarom is het helaas niet mogelijk om onze website te bezoeken als je geen cookies accepteert.

Cookies accepteren

Wat zijn cookies?

Cookies zijn kleine bestandjes die informatie over sitebezoek bevatten. Deze bestandjes worden op je computer geplaatst en zijn veilig. Ze kunnen nooit worden gebruikt om privégegevens van je computer uit te lezen of om wachtwoorden te onderscheppen. Cookies zijn ook niet in staat om een computer te infecteren met een virus. Bijna elke website gebruikt deze kleine bestandjes.

Lees meer

Wij gebruiken cookies voor:

Klik hier voor meer informatie over cookies.

Blog | Loop jij mee of loop ik mee

Door Annette Otto-Nales op dinsdag 13 september 2022

Je hebt van die momenten dat je ineens weer even terug denkt aan hoe het was. Ik had dat deze week. Mijn zoon van 11 ging op kamp. Hij zit namelijk in groep 8 en in dit laatste jaar gaat zijn klas op kamp. Alle spullen gepakt die op de lijst staan, alle labels op de tassen en alle instructies doorgenomen. Alle kinderen in de dubbeldekker bus. Daar gaan ze, op weg naar Baarn.

Nu is de weg die wij als gezin met elkaar hebben afgelegd tot aan dit moment, nogal een weg van vele ups-and-downs. Tijdens zijn kamp moet ik daar geregeld aan denken.

Mijn zoon was 4 jaar toen de wij voor het eerst de vraag kregen of hij niet getest moest worden. Volledig onverwachts kwam dit op ons af. Daarom besloten wij hem eerst maar eens naar de basisschool te laten gaan. Echter kwamen wij er na een halfjaar wel achter dat het niet ging. Hij ging van school en een oplossing moest gevonden worden. In korte tijd heb ik meer onbekend jargon en afkortingen gehoord dan ooit daarvoor. Daar sta je dan als ouders van een geweldig lief manneke dat ineens door jan en alleman bestempeld wordt.

Stempels, bah wat heb ik er een hekel aan. Maar nog meer aan het woord beperking. Voor mij is niemand beperkt als je maar blijft kijken naar de mogelijkheden. God heeft een plan voor al Zijn kinderen. Hij zal ons nooit een plan geven dat niet haalbaar is. Hij kijkt immers naar onze mogelijkheden.

Ergens zoek je als ouders een stukje houvast. Iemand die je kan helpen met alles wat er op je afkomt. Je stapt ineens in een wereld waar alles onbekend is. Een half jaar is hij thuis gebleven. Een half jaar dat ook nodig was voor hem om bij te komen van alle onvriendelijkheid en afwijzing die hij als klein mannetje al had gehoord.

We bezochten verschillende scholen op zoek naar een goede plek voor onze zoon. Tot hij een droom kreeg waarin hij een schoolplein zag met een trein erop. Nu hoorden wij vele negatieve verhalen over het Medisch Kinderdagverblijf (MKD). Toch zijn wij daar op bezoek gegaan en wat zagen wij op het schoolplein ... een trein!

Uiteindelijk is hij naar een Medisch Kinderdagverblijf gegaan en daarna doorgerold naar het speciaal basisonderwijs. Tijden waarin hij ineens kon escaleren en er van alles door de lucht vloog. Veranderingen konden niet, structuur was noodzakelijk, medicatie kwam erbij, bezoek was bijna onmogelijk, verjaardagen gingen aan ons voorbij. Onze wereld werd kleiner en kleiner. We waren volledig opgebrand en zaten er soms helemaal doorheen. Een tijd ook vol van onbegrip en wederom afwijzing.

Tot in 2018 God begon te spreken over onze situatie. Ik las een boek en zei Stefan dat hij het ook moest lezen. Stefan werd enorm geraakt en God zei ons dat hij heling ging brengen in ons gezin. Wat er toen allemaal gebeurd is, is een verhaal apart. God sprak tot ons via dromen en zo wisten wij welke stappen we mochten nemen.

En nu is mijn zoon van 11 op kamp. Waar we vroeger overal regeltjes voor moesten hebben, gaat hij nu de vrijheid tegemoet. Waar we als politie agent overal bovenop moesten zitten, neemt hij plaats in de dubbeldekker. Waar wij vroeger tegen elkaar zeiden, “Loop jij mee of loop ik mee?” als hij naar buiten ging, lopen we nu met een gerust hart samen terug naar de auto.

Hij is op kamp. Wat ben ik trots op hem! En wat ben ik God dankbaar.

Overige blogs